pogrążony w hałasie entropii

Fotkę, peel, epuls, grono, blipa, twittera, facebooka, zupę, newsy czy innego bloga i na nim się lansuje albo na kilku naraz. I nieważne czy robi to wstawiając zdjęcia z suto zakrapianej imprezy, przy samochodach, z gołą klatą na tle plakatu Tokio Hotel, w powyginanych pozach, wynik robótek ręcznych w kuchni lub przy krośnie albo tamborku, czy równa kogoś z większym lub mniejszym błotem, czy przedstawia kawałek swoich przemyśleń (jak ja w tej chwili), czy zapowiada plany wakacyjne lub relacjonuje niszową imprezę, to robi to samo co wszyscy inni, tylko w wybranej przez siebie i siebie usprawiedliwiającej formie. Czasami ma w tym polot, ale dzięki temu nie staje się od razu królem czy królową świata. Ot, taki drobiazg. Bez którego jednak ciężko żyć. Bo trudno lansować się tak szeroko ładnie usypaną kupą piachu czy żwiru albo kopkami siana i stadem dorodnych świń. Bo to nie jest środek do niesienia prawdy objawionej. No chyba, że w świecie Mad Maxa lub Amiszów.

Ot, takie zwykle zawracanie kota ogonem.

Czyli uchowajmy się przed geometrami.