pogrążony w hałasie entropii

Masz znajomą, albo dwie, bliskie, ale tak nie do końca takie od pełnego serca. Wiecie, do kradzenia koni. Oczywiście masz też innych znajomych. Takich od serca i takich zwyczajnych. Jedna z tych dwóch znajomych kupuje sobie zimową, białą, „futrzaną” czapę z odstającymi „króliczymi” uszami. Tej drugiej znajomej się ona bardzo podoba, prawdopodobnie miała wpływ na jej zakup. Ta czapka prawdopodobnie pasowałaby do bikejek, ale tych nie stwierdzono, a czarne, nawet błyszczące to nie to samo. Reszcie wspólnych znajomych ona się już tak nie podoba, podobnie Tobie. Czapy oczywiście nie widziałeś, ale wiesz jak to wygląda i z czym się kojarzy.

I bach, pewnego dnia, w lekko (no, minus dzisięć) trzaskający mróz, znajoma przybyła w odwiedziny. Po wizycie wychodzi, ubiera się, zauważasz czapę, mówisz: „O jaka fajna czapka.” Zauważasz, że się uśmiechnęła. Reszta otoczenia jest zdziwiona pochwałą, ale co tam, każdemu trzeba dać trochę przyjemności. A właśnie, zdziwione otoczenie też powinno mieć przyjemność, byle sarkazm wyczuło…

I czy w ten sposób można powiedzieć, że jesteś dwulicową osobą? Czy jednak, że jesteś sprawiedliwy, bo tylko dzielisz „sprawiedliwie” dar uśmiechu…?

A może tak inną drogą. Skrytykuję kogoś publicznie, osobę lub grupę, nie podając oczywiście personaliów tudzież innych nazw własnych i niewłasnych, czyli jakbym krytykował wszystkich. Bo przecież to takie proste. Bo oni są grubi, a ja szczupły, bo oni są głupi, a ja mądry, bo oni zważają na konwenanse, a ja sprawiam wrażenie, że nie zważam. I tak dalej. I tu kurde głupia niespodzianka, bo przypadkiem, znajomi też to usłyszeli, przeczytali, ktoś im „doniósł”. I wzięli to coś do siebie. I ja, „doskonały”, wcale nie jestem taki doskonały, jestem zdziwiony, że to zrobili. Nie u każdego dostrzegam belkę w oku, tylko u tego co mi pasuje, a tymczasem, większość takie belki we własnych oczach dostrzega i na zarzuty reaguje. Czyli pewnie przewraca mi się w głowie, bo jestem nienormalny, a oni są normalni. Taki swoiście autystyczny.