pogrążony w hałasie entropii

Spędziłem ostatnio sporo godzin w samochodzie z drugim facetem. Tematy do rozmowy były różne, ale oczywiście seks też się znalazł w programie. Było to dziwne doświadczenie, bo z jednej strony rozmowa była luźna, z drugiej nie zahaczała o wszystkie aspekty — pewne bardziej szczegółowe elementy zostały przemilczane, „dla dobra śledztwa”, ale była taka inna, fajna. Nie umiem tego dokładnie określić, odnieść do czegoś, ale w porównaniu do rozmowy z seksuologiem, do którego kiedyś tam z ciekawości się wybrałem, była bardziej naturalna, mniej mechaniczna, chociaż to może ze względu na to, że jednak delikatnie temat głównego wątku się różnił. No i po rozmowie z seksuologiem, który jest jednak normalnym przecież człowiekiem, tylko o większej wiedzy w pewnym zakresie tego tematu, miałem wrażenie, że rozmawiałem ze starym rozpustnikiem albo nawet zboczeńcem. Oczywiście obie rozmowy w niczym nie przypominały „męskich” rozmów przy piwie i kartach o zaliczaniu kolejnych panienek albo „o najlepszym rżnięciu w życiu” często spotykanych w amerykańskich filmach niekoniecznie klasy B. Bo wiadomo, że temat jest trudny sam w sobie, pisanie, mówienie o nim jest przez to i istniejące w społeczeństwie zakłamanie oraz obłudę skazujące go na bycie tabu, nie jest proste, lekkie, łatwe i przyjemne. Nie wiem co jest potrzebne, żeby ładnie i z sensem o tym napisać. Mi te kilka zdań przyszło z trudem, może dlatego, że nie w afekcie ;).

Ale to już drobiazg, bo i tak najważniejsze jest to do czego doszliśmy pod koniec rozmowy. Że faceci nie rozmawiający ze swoimi kobietami o ich potrzebach i odczuciach, nie dzielący się swoimi odczuciami, i potrzebami z nimi, tracą najwięcej. Znana oczywistość, że wszystko jest w głowie, a nie w penisie albo w słynnym punkcie G czy łechtaczce. Bo to, że facet chcący sprawić przyjemność kobiecie jeszcze większą przyjemność sprawia sobie, to już oczywisty drobiazg przy pozostałych rzeczach.

Bo przecież to piękna rzecz!