pogrążony w hałasie entropii

Pamiętam czasy, w których mocno czymś zaaferowany wracałem do mieszkania, włączałem komputer i przelewałem na strony ziewnika wrażenia, lekko tylko cyzelując pewne wyrażenia i poświęcając na to godzinę albo i więcej czasu.

Dziwiłem się np. Sznikowi, że tak szybko potrafi napisać notkę, albo pisze trzy po kolei. (Chociaż ostatnio poznałem kogoś, kto klepie w klawisze z prędkością prawie karabinu maszynowego.) Bo nie musiałem zajmować się czymś innym, miałem czas wolny. Później stało się coś. Zmieniłem pracę, pojawił się blip. Blip początkowo traktowany jak piąte koło u wozu, bo wpisy, że lody są mniam mnie nie zainteresowały, nie widziałem potrzeby informowania o tym że jem np. mój ulubiony rosół. Później być może znalazłem swoją niszę w nim wraz z nowym telefonem z lepszym wbudowanym aparatem fotograficznym. Przy okazji zmniejszyła mi się ilość wolnego czasu. Nisza przeewoluowała. Zmniejszyła się ilość czasu w którym można coś poobserwować i zauważyć coś nadającego się do opisania więcej niż jednym zdaniem, wyciągnięcia wniosku lub wniosków. Blip załatwia to wspaniale, chociaż ciężko się wysyła smsy z basenu. W pociągu lub tramwaju można wyciągnąć zeszyt lub inny notatnik i pióro, i przelać myśli na papier. Tylko, układanie ich w formę wpisu na bloga nie ma sensu. Lepiej luźne, treściwe zdania. Ale przy braku czasu na zdigitalizowanie ich materiał może się przeterminować… I potem z braku czasu i jednocześnie wielkiej potrzeby blogowania, które koszmarnie jednak wciąga, mogą wyjść potworki… To może lepiej już zapomnieć tę treść, która miała być zapisana.

Bo najlepsze są takie wpisy, po przeczytaniu których nie ma co komentować, bo autor(ka) opowiedział(a) historię w pełni. Jedyne komentarze to te pochwalne, że wpis super. I że się pojawił. Taki leniuch stodrugi albo opierniczony, czy nasza siwa (ta ostatnia to nawet o kocie pisze fajne rzeczy — a może to ona przyciągnęła odpowiedniego kota (kotę), który to maci niepospolite pomysły?). A z drugiej strony Kazimierz Marcinkiewicz i Kominek z setkami komentarzy (ten pierwszy przynajmniej na początku, teraz nie wiem nawet, czy jest jeszcze aktualizowany jego blog). Wybór niewielki, wskazujący moje ograniczenie i brak czasu na subskrybowanie n rzeczy przez rss albo wyszukiwanie nowych. Ale nie ma co pisać. Tu autor zapatrzył się na dwuletniego chłopca wspaniale bawiącego się w przedziale i myśl mu uciekła.

I wyszło szwarc, mydło i powidło, bo nie utrwaliłem tej myśli, która przemknęła wyzwolona przez pędzące neutrino (Pratchetta niedawno czytałem). Bo wolałem poczytać… A może kilka myśli zlało się w jedną? Ech…

A może przyszła pora na seks?

Interesujący ludzie (zwierzęta) mają interesujące życie, z którego sytuacje można opisywać? Stalem się nieciekawy?

Oczywiście, jako, że nie mam komentarzy to nie przyjmuję arbitralnie, że piszę fajnego bloga, bo on jednak nudny jest i sam bym go całego od początku nie czytał…

Pora na solidną przerwę. Od wszystkiego.