pogrążony w hałasie entropii

Miał być cyrkowy występ z tańcem Midnight Sun polecony przez KAnusię. Ale oboje nie doczytaliśmy — małe literki były i jeszcze się nie zawijają u mnie — że to zapis z 2004 roku… W takim wypadku faktycznie możliwe do pokazania na dziedzińcu Zamku Królewskiego. Po 29,99 kilometrach na rowerze w popołudniowym upale wybrałem się nieco opóźniony, bo prysznic i obiad. Wszedłem na dziedziniec. Wielki namiot. Nawet nie za dużo ludzi. Wolne miejsca. Siadam na jednym. Ale po chwili musiałem wyjść. Nie ma wentylacji, namiot nagrzany, a po całym dniu nie wszyscy byli w miarę świeży. I zapach był okropny. A Pan w swej łasce obdarzył mnie czułym powonieniem więc nie zdzierżyłem.

Miałem ze sobą „Miecz Aniołów” Jacka Piekary (ten emfazowany tekst to praktycznie cały z niego) więc poszedłem kupić loda włoskiego, liżąc loda usiadłem na ławce i na godzinę aż do zachodu Słońca oddałem się lekturze. Przerywanej co jakiś czas głośniejszymi dźwiękami dobiegającymi z miejsc tuż obok mnie albo spod Kolumny Zygmunta, pod którą ruszali się breakdanceowcy i nieco dalej jakaś grupa tańcząca chyba Salsę — całkiem fajnie im szło, takie miękkie ruchy mieli — przyjemnie było oderwać na chwilę wzrok znad zadrukowanych kart.

Jak podnosiłem głowę, to też tak przypadkiem akurat przemieszczały się przed moimi oczami pary. Szczupłe kobiety i brzuchaci faceci. Kosmos. W drugą stronę nie jestem pewien ilości obserwacji. Czyżby według wyczytanego gdzieś ostatnio hasła: „Kto nie ma brzucha ten się słabo rucha”? :D

Tym miłym akcentem stwierdzam, że powinienem iść spać bo ze zmęczenia głupoty wypisuję. Dobranoc.