pogrążony w hałasie entropii

Byłem na Rysiu. Fajny. Może i faktycznie długawy, ale ziewałem tylko na przemowie Demobila po przyjęciu niespodziance, bo to było faktycznie przeciągnięte. A tak dużo do śmiania się, większość absurdów naturalna, tylko niektóre wydają się być trochę na siłę. Ale śmiechu było dużo i to było najważniejsze. Odniesienia były do tak wielu rzeczy, że pewnie nie wyłapałem wszystkich. Naupychane gwiazd i gwiazdeczek polskiej sceny, czasami w tak dziwnych zaskakujących rolach, ale dobrze, bo to dało dodatkowy smaczek. I tylko Kondrat mógł być tak napuszony. Też na siłę postać z Rejsu, ale oni się chyba z Tymem przyjaźnią, bo raz przyjechali ze mną tym samym ekspresem i Ryś ich odbierał na peronie.

I być może będzie to pierwszy film na który z własnej woli pójdę drugi raz do kina (pierwszym było „Braterstwo wilków” oglądane „na mieście” w Toruniu po „zajęciach” w OSA, a drugi raz jako nagrodę dla naszych „podopiecznych” w Żaganiu, bo nie wiedzieliśmy co nią będzie). Trzeba wyłapać pozostałe niuanse. Ale tym razem nie będę na siłę siedział po napisach i usiłował wysłuchać piosenki do końca aż mnie wyproszą i poradzą, żeby sobie ścieżkę ściągnąć z sieci.