pogrążony w hałasie entropii

Pasterka dzisiejsza — prawie wszyscy zgromadzeni mieli miny jakby ich mordowano, umęczeni, zniechęceni, jakby na siłę przyszli, zamiast spać w ciepłym łóżku, albo opróżniać kolejną butelkę. Zwłaszcza ci siedzący w ławkach. Później miny wracających od komunii tak samo wyglądały. (Zresztą oni tak od zawsze mają, jak te naście lat ich spod chóru oglądam. Uśmiechnięci, zadowoleni i dumni tylko nieliczni. Na dodatek ci, po których najmniej by się człowiek tego spodziewał.)

Jak ksiądz na kazaniu zaczął pytaniem: „Po co tu przyszliście?” to się aż roześmiałem i pomyślałem: „Bo się raduję i sprawia mi to przyjemność”. A jedenastoletnia siostrzenica: „Ale on głupie pytania zadaje.”

W tym wszystkim dalej nie rozumiem tego głupiego pomysłu Rzymian, żeby poddani musieli się zapisywać w mieście, z którego pochodzą, a nie w tym, w którym obecnie mieszkają.

Bo reszta, to czysta bajka…