pogrążony w hałasie entropii

Jadąc tam usłyszałem w autobusie rozmowę dwóch panów. Rozmawiali o rodzicach, starszych ludziach i życiu / umieraniu tak trochę ogólnie.

Jeden powiedział, że jego ojciec zmarł a niespełna dwa tygodnie po nim matka, chociaż była dużo młodsza, pewnie z tęsknoty. Oboje mieli w okolicach siedemdziesiątki. A drugi stwierdził, że jego jeszcze żyją, a mają solidnie ponad osiemdziesiąt.

Zacząłem kombinować — czyli co, tak byli „dopasowani”, że jedno bez drugiego nie mogło sobie dać rady, a w tym drugim wypadku podobnie, ale jedno wspiera drugie i na odwrót, i przy dobrym zdrowiu przyjemnie im się żyje.

Wychodząc z takiego założenia, to te małżeństwa, w których wdowcy lub wdowy żyją długo po śmierci współmałżonka nie były udane? I oni się męczyli, może dla dobra dzieci, albo dobrej opinii u innych ludzi, a po śmierci tego drugiego złapali drugi oddech? Kruca bomba! Przecież tak jest w większości wypadków… No więc do jakiego stopnia szukać tej drugiej połówki? A może sobie odpuścić? Ale samemu źle i szukać się nie chce. To może spróbować tak albo tak — podobno to strzały w dziesiątkę? Ten się we wrześniu żeni — wiem bo z jego ust słyszałem bezpośrednio.

A zdarzają się i inne dziwne, nawet obrzydliwe, rzeczy, choćby wymyślone: to co opisane u Karinki, albo taki Oldboy… Szkoda gadać. Pora iść spać i nie myśleć o tym.